
mijn moeder
vroeger riep ik altijd, ik word nooit zoals jou!! en nu 10 jaar later betrap ik mijzelf erop dat haar boze maar eerlijke woorden ook op mijn lippen liggen, wij hebben zelf (nog) geen kinderen , maar vooral bij mijn nichtjes merk ik dat ontzettend,... je wilt het beste voor ze en soms komt dat er niet helemaal goed uit! heb vroeger veel op haar gescholden en pogingen tot weglopen gedaan, maar eigenlijk stiekem altijd een mama's kindje geweest, kan absoluut niet meer zonder haar, herrinner me nog dat ze savonds werkte en ik stipt om 8 uur uit het slaap kamer raam ging kijken of ze er al aankwam, heel erg verdekt opgesteld hihi maar zodra het 1 minuut over 8 was werd ik panisch!! waar is mijn moeder! ze is toch niet.... neeeh dat kan niet!! maar ik hield me stoer, ik liet niemand beneden iets merken dat ik boven tranen met tuiten huilde, todat ik ( zoals elke avond weer gebeurde) het lichtje van haar fiets om de hoek zag komen XD dan sprong ik een gat in de lucht en kon ik weer met een gerust hart verder slapen, tot op de dag van vandaag heb ik dit nog nooit aan iemand verteld HAHA! schaamte?
eu te amo mama